Doei!

(een productie van Ramon Stoppelenburg)

Gestolen leven

20 september

Aan het eind van de middag vlieg ik naar Parijs en dan door naar Afrika. Eindelijk.

Gisteren vertelde mama me nog dat die vriend van haar die zo geïnteresseerd was in mij en mijn leven en alles over haar wilde weten een boek heeft geschreven.

Niet alleen heet het Tirza, maar mama’s vriend schijnt gewoon letterlijk dingen uit mijn leven te hebben overgenomen. Hij heeft zich gewoon mijn leven toegeëigend.
Ze zei dat ik het maar moest begrijpen. Mama zei dat dus. Maar ik begrijp het helemaal niet.

We waren aan het kaasfonduen. Maar ik ben naar boven gegaan en ben daar tot nu gebleven.

Mag dat zomaar? Ik bedoel mag je gewoon iemands leven stelen? Is er dan niemand die dat abnormaal vindt? Is het leven niet van degene die het leeft?

Ingepakt

19 september

Vanavond ga ik met papa bij Keijzer eten om afscheid te nemen. Mama wil niet mee.

Ik heb al alles in mijn rugzak gestopt wat ik wil meenemen.

Mama zegt dat ze me nog iets moet vertellen, voor ik wegga, maar dat ze daar en rustig moment voor nodig heeft.

Gek word ik ervan. Rustige momenten.
;-)

Verandering reisschema

18 september

Het weekend heb ik spulletjes voor Afrika gekocht en afscheid genomen van vriendinnen en zo. Het was niet wat je noemt lekker shoppen. ;-)

Het reisschema is weer veranderd. Donderdag gaan we weg. Over Parijs.

Ik sprak een meisje in een schoenenwinkel die was ook in Afrika geweest en die zei dat je als een ander mens terugkomt.

Wildvreemde

15 september

Ik wilde een fototoestel vandaag kopen, maar ben in mijn eentje gaan skaten.

Vind het nog steeds behoorlijk onprettig dat mama mijn hele leven uit de doeken doet aan een wildvreemde.

Had vandaag tijdens het skaten weer dat gevoel wat ik vroeger vaak had: dat ik niet zo slim ben.

Ik heb mijn nagels gelakt en ik heb me afgevraagd hoeveel mensen ik echt zou missen als ik ze nooit meer zou zien.

Boek

14 september

Mama vroeg of ik mee ging een nieuwe jurk voor haar uitzoeken. Ze moet naar een of ander feest. Ik vroeg niet welke.

Het was best gezellig, in ieder geval gezelliger dan het lang was geweest. En toen we aan het eind van de middag nog niets hadden gevonden vertelde ze een krankzinnig verhaal. Dat ze een tijd een vriend had, maar geen affaire, gewoon een goede vriend en dat die vriend heel erg geïnteresseerd was in onze familie, en dan vooral in mij.

En waarom vroeg ik. Waarom was die zo geïnteresseerd in ons?
Omdat hij bezig was aan een boek, zei ze.

En toen vroeg ik wat ze hem verteld had en toen zei ze, alles, maar ik heb natuurlijk bepaalde details weggelaten.

Ik zou dat nooit doen als ik moeder was. Ik vind dat zo vet zuur om je eigen kinderen gewoon zo te verraden.

Toen we bijna ruzie kregen, zei ze, wind je nou niet op.
Ik wilde gewoon behulpzaam zijn.

Hypnotiseren

13 september

Toch raar. Ik zou me best wel eens willen laten hypnotiseren om erachter te komen wat ik allemaal verdrongen heb, als ik al iets verdrongen heb, begon papa vanavond in de tuin (het was echt prachtig weer) over mijn ziekte. Dat hij briefjes en een stuk dagboek had gevonden van toen ik ziek was, en of dat ik wilde hebben. Of dat hij het maar moest weggooien.

Toen belde Mirjam. Die was helemaal overstuur. Ten eerste was ze verliefd. Ten tweede was ze gebeld door iemand of ze mee wilde doen aan een onderzoek. Hoe mensen van onze leeftijd die vwo of gymnasium hebben gedaan met elkaar communiceren.
Ik zei, “geloof dat toch niet, dat is gewoon een manier om je op te pikken, doe het niet.”

Ik geloof niet meer zoveel als vroeger. Vroeger zou ik zo hebben meegedaan aan dat soort onderzoekjes. Ik heb er ook wel eens aan meegedaan.

En wat verder stom is. Ik twijfel opeens of ik Choukri nog wel heel leuk vind.

In de krant

12 september

Papa en ik hebben vandaag samen veel tv gekeken. Hij hoefde niet naar kantoor omdat hij deze week thuis zat te werken.

Daarna hebben we nog een lange discussie gehad over politiek. Papa kan er nooit zo goed tegen als hij verliest in discussies. Dan haalt hij dingen er bij die niets mee te maken hebben. Dan gaat bijvoorbeeld opeens zeggen, “je moet niet met me schreeuwen als je met me discussieert.”

Mirjam vertelde me vandaag dat er een stuk in een krant over mijn blog had gestaan. Ze had het uitgeknipt, maar was het kwijtgeraakt. Ze wist ook niet meer precies waar het over ging.

creeps

11 september

Ibi vertelde aan de telefoon hoe leuk ze het soms vindt voor haar gasten te koken. (Ibi is dus mijn zus en ze heeft een B&B in Frankrijk. En voor vaste gasten kookt ze af en toe.) En toen dacht, dat is eigenlijk ook wel iets voor mij.

Nu eerst maar met Choukri naar Afrika. Morgen gaan we boeken.

Kreeg een mailtje van iemand die zich Mister Sunshine noemt en die wilde weten hoe oud mijn ezel was, en van wie ik hem had gekregen en welke kleur die had? Omdat ik had geschreven dat ik mijn ezel mee naar Afrika ging nemen!

Ik heb echt vijf minuten naar die mail zitten staren.

Zouden andere bloggers ook mails van creeps krijgen? Of zijn dit soort vragen tegenwoordig heel normaal?

Ezel

8 september

Het gaat vandaag iets beter. Ben niet meer ziek, moet niet meer overgegeven, en vind mezelf ook niet meer zielig.

Ben naar de nieuwe film van Almodóvar geweest. Heel chill. Daarna had ik nog een heel gesprek met papa over malariabestrijding. Hij maakt zich geloof ik wel erg ongerust. Maar hij doet net alsof dat niet zo is.

Eindelijk ook weer met Ibi gesproken. Een discussie gehad over het scheren. Zij vindt kale geslachtsdelen smerig en amoreel, omdat alleen kinderen kale geslachtsdelen hebben. Ze is ze zo feministisch. En ze kan zich zo opwinden. Mijn grootste probleem is dat ik niet echt weet of ik het wel mooi vind.

Ben verder tot de conclusie gekomen dat ezel (mijn knuffel) meegaat naar Afrika.

Prutjes

7 september

Gisteravond ben ik ziek geworden.

Daarvoor had ik de hele middag bij Soof in de tuin scrabble gespeeld. Ze heet Sophie maar iedereen noemt haar Soof. Haar broer was er ook bij. Het was super gezellig. Daarna hebben Soof en ik nog gekookt. (Haar ouders zitten ergens op een eiland, ben vergeten welk eiland.) Rijst met een prutje. Nu ben ik niet zo dol op rijst en eigenlijk al helemaal niet op prutjes. Maar iets in dat prutje zat volgens mij goed fout.

Vannacht heb ik overgegeven en vanochtend had ik diarree. Mama was natuurlijk weer nergens te bekennen. Toen heb ik Ibi maar gebeld, maar die had het te druk. Choukri was er niet.

Daarna ben ik maar in bed gaan liggen met mijn i-Podje en heb besloten mezelf heel zielig te vinden. Ik eet geen rijst meer met een prutje.

Gedichten

5 september

Kreeg vandaag een bundel met Zuid-Afrikaanse gedichten van papa. Soms kan papa echt zo lief zijn.

Verder niet veel te melden. Ik ben in mijn gedachte al de hele tijd in Afrika maar het duurt nog even voor ik wegga.

Dat de Jaren me niet meer heeft gebeld neem ik maar niet persoonlijk. Het is ook beter zo.

Het lijkt me ook wel leuk om later malaria te gaan bestrijden, of iets dergelijks. Er zijn dagen dat ik me afvraag of het erg is dat ik niet weet wat ik wil, maar ik geloof dat dat heel gewoon is.

voornemens

4 september

Vlak voor ons huis kwam ik mijn oude leraar Frans tegen, op wie ik niet verliefd ben geweest, hihi, en hij was heel geïnteresseerd. In wat ik ging doen en waarom.
We hebben wel een uur staan praten. Achteraf had ik hem natuurlijk even naar binnen moeten vragen, maar dat is ook weer raar.

Daarna ben ik maar het laatste ijsje van de zomer gaan eten. Ik ben vervolgens ongesteld geworden, eindelijk, en heb me voorgenomen me niets meer te voornemen. Want ik doe het toch vaak niet.

Ik heb een beetje een opgeblazen gezicht dus ik stop maar weer een paar weken met brood eten. (Dit is geen voornemen, dit is een besluit!)

Zorgen

1 september

Choukri belde vanochtend en we hebben drie uur lang op mijn kamer zitten praten. We gaan nu misschien iets eerder naar Afrika dan gepland. Choukri zei dat ik niet zo ongeduldig moest zijn als hij even niet belde.

Daarna ben ik naar de kapper gegaan en er is iets meer afgeknipt dan ik had gehoopt maar ik geloof dat dat wel goed is voor Afrika.

Ik maak me een beetje zorgen om papa.
Hij zat de hele middag in de keuken met een fles wijn en de krant.
En toen ik vroeg wat hij aan het doen was zei hij dat hij met correctiewerk bezig was. En meteen daarna begon hij over mijn toekomst.

Maar vanavond heb ik even voor hem op de cello gespeeld en vervolgens zat hij er weer heel gelukkig bij.
Ik vraag me af of dat vaker voorkomt, dat kinderen zich zorgen maken om de ouders. Ik ben wel eens van die advertenties tegengekomen: zoek voor mijn papa een lieve, leuke vrouw.

Over tijd

31 augustus

Nog niets van De Jaren gehoord maar ik ben echt te trots om te gaan bellen.
Ook niets meer van Choukri gehoord alleen een ontzettend stom smsje. ‘Ben druk. Bel je later.’
Hoe druk kun je het hebben dat je niet even kunt bellen?

Vanmiddag kwam papa eerder terug van zijn werk en we hebben samen een chocoladetaart gemaakt die voor de verandering eens lukte.
Maar op het eind kregen we toch weer ruzie. Over niets eigenlijk. Dat hij het stom vond dat ik acupunctuur wilde. En dat ik het stom vond dat hij dat zo wegwimpelde terwijl hij niets van acupunctuur weet.

Leuk dat mensen schrijven dat ik niet saai ben. Maar ik vind mezelf eigenlijk best saai. Vanavond was het weer heel erg. Ik zat op mijn kamer en kon alleen maar denken: wat ben je saai, Tirza, wat ben je vreselijk saai.

Verder ben ik 3 dagen over tijd; begrijp er niets van.

Meneer P.

29 augustus

Op een feestje van de oudere zus van Manon kwam ik mijn wiskundeleraar tegen, meneer P. Op wie ik vroeger verliefd was. ;-)

Hij begon heel aardig te informeren wat ik deed en hoe het nou ging.
Maar het bleef raar. Niet dat ik nog steeds verliefd op hem ben. Het was gewoon ongemakkelijk.

Daarna heel lang met Manon gepraat over acupunctuur. Ze was een tijd heel gespannen maar door die naalden was de spanning weggegaan. Ze zei dat het helemaal geen pijn deed.

Bijna ben ik op mijn goede gewicht, en vandaag vind ik me minder saai dan gisteren.

Saaiii

27 augustus

Dit weekend: nauwelijks nieuws.
Ik wilde naar de uitmarkt maar ik ben niet gegaan.
Ik wilde Choukri bellen om te vragen wat er met hem is maar ik heb niet gebeld.
Ik zou met Manon, ik heb met haar op lagere school gezeten, gaan dansen, maar ik heb afgebeld.
Ik zou met papa naar een wijnproeverij gaan maar ik had hoofdpijn.
Ik wilde een cadeau kopen voor mama die 1 september jarig is maar ik heb niets gekocht.
Ik wilde Ibi een lange, leuke mail sturen maar ik heb haar alleen een korte, stomme mail gestuurd.
Ik ben saai.
;-)

Lief!

25 augustus

Of ze me bij De Jaren willen hebben valt te bezien. Ik moest een formulier invullen, een kwartier wachten, drie vragen beantwoorden en werd toen naar huis gestuurd.

Bee (als in bij, haar vader is Australiër) is nu terug uit Italië en we hebben een half flesje prosecco gedronken om de herinneringen een beetje levendig te houden.

Papa is erg gespannen. Hij vroeg me vanochtend of ik van plan was na Afrika op kamers te gaan wonen.

Zag dat iemand als op reactie op mijn blog had geschreven dat ik steeds liever werd. Vind ik fijn. Dat is wel wat ik wil. Steeds liever worden.

De Jaren

24 augustus

Gisteren ben ik bij wel drie verschillende bejaardentehuizen geweest, maar ze deden overal raar en ze leken al helemaal niet blij met mijn idee om oudere mensen gezelschap aan te bieden.

Ik geloof dat ze het allemaal tamelijk verdacht vonden of misschien dachten ze dat ik niet helemaal goed in mijn hoofd was.



Maar to the point: ik heb besloten bij De Jaren te gaan solliciteren. Het is niet echt hetzelfde als oude mensen gezelschap aanbieden maar misschien ook wel nuttig.

Choukri heeft al meer dan 24 uur niet op mijn smsjes gereageerd...

Vrijwilligerswerk

22 augustus

Vanochtend heb ik een cake gebakken die niet geheel gelukt is. Daarna kreeg ik een ontzettende huilbui. Om niets, om een cake.

Ik zou soms willen dat ik vrolijker was en meer energie had, maar er zijn dagen dat het denken alle energie opslurpt.

Daarna ben ik maar weer een rondje gaan rennen door het Vondelpark en ik heb besloten dat ik de weken voordat ik naar Afrika ga vrijwilligerswerk ga doen.

Ik heb besloten dat ik oude mensen gezelschap ga houden. Zometeen ga ik naar een bejaardentehuis om me aan te melden.

Mendelssohn

Zondag 3 uur lang met papa naar Mendelssohn geluisterd.
Sommige dingen zijn zo mooi dat je er bijna van moet huilen.

Kaal

18 augustus

Zo: gisteren heb ik een groot avontuur beleefd.
Mirjam wilde zich al heel lang laten waxen. En toen hadden wij, ik en de andere vriendinnen van Mirjam haar een cadeaubon gegeven voor haar verjaardag. Maar ze wilde niet alleen. Dus toen zei ik, nou dan ga ik wel met je mee.

We gingen heel vrolijk naar binnen.
En die mevrouw zei, wie gaat eerst?
Ik zei, ik ga wel eerst.
Ga maar even liggen, zei de mevrouw, dan kijk ik wat er gedaan moet worden.
Voor ik kon protesteren was ze al begonnen.
Het deed echt veel meer pijn dan ik had gedacht.
Ik doe het echt nooit meer.
Bovendien vind ik zo kaal helemaal niet mooi. Ook al is het in de mode.

Bij Mirjam deed ze precies hetzelfde.
Maar na afloop moesten we wel heel erg lachen.
En we zeiden, nou ja, het is een mooi verhaal voor in de schommelstoel als we zeventig zijn.

Stank

16 augustus

Eindelijk is het een beetje lekker weer.
Gisteravond heb ik voor het eerst sinds weken de krant gelezen. Ik heb me voorgenomen dat vaker te doen.

Middenin de nacht belde Ibi, mijn zus. Ze woont in Frankrijk samen met haar vriend. Ze wil nu toch nog maar even wachten met een kind, maar ze gebruikt geen voorbehoedsmiddelen. Dus ik ben benieuwd wat ze bedoelt met dat wachten.

Vandaag ga ik eindelijk mijn rugzak uitpakken, want die staat nog altijd onuitgepakt naast mijn bed. Hij zal wel stinken, er zit een nat badpak in. Hihi.

Ik ga tot en met ik naar Afrika ga geen chocolade eten, en minstens twee boeken per week lezen.

Mama heeft wel gelijk dat je van hangen, niets doen en wachten depressief wordt. Zij kan het weten, want ze heeft een halfzus die de zee is ingelopen. En toen aanspoelde bij Texel. Ik was nog heel jong. Ik kan me er niets van herinneren.

(on)persoonlijk

15 augustus

Gisteren heb ik een pizza gegeten met Mascha.
Mascha en ik hebben op hockey gezeten. Ze was heel fanatiek. Ook nadat ze twee voortanden verloren had. Ik stond naast haar. Bij een strafcorner. Ik hoorde het gewoon. En ik vroeg: “Tanden?”
En toen spoog ze twee tanden uit.

Maar goed, Mascha had allemaal kritiek op mijn blog. Ze vond dat ik moest reageren op wat mensen schrijven, ze vond dat sommige dingen te persoonlijk waren en andere dingen weer te onpersoonlijk.
Na een halfuur werd ik er helemaal verdrietig van.

De reis naar Den Helder is afgezegd, want de kleine mannetjes (de zoontjes van mijn tante dus) liggen met iets op bed. De pokken, de bof, de mazelen, ik weet niet wat.

Vanmiddag ga ik een uur lang rennen door het Vondelpark. Ik weeg 62 kilo. Dat is twee meer dan normaal.
Komt door Italië.

Weg dip

14 augustus

Het is hier echt helemaal leuk! Super gezellig en morgen vertrek ik tot mijn grote spijt naar Den Helder, naar mijn tante en haar kleine mannetjes. Het weer is hier zuur, maar ik heb gisteren tot drie uur in de nacht met Choukri, dat is dus mijn vriendje, en zijn beste vriend Daan zitten praten.

Het staat nu vast: Choukri en ik gaan zondag 29 oktober naar Afrika. Mijn dipje is helemaal weg.

Verder lees ik een heel goed boek: De Vliegeraar van Kabul. Heb er vanochtend in bed om moeten huilen.

Rennen

11 augustus

Een actieve dag moest dit worden, had ik besloten. Daarom stond ik om stipt 07:00 uur op en rende een rondje door het Vondelpark. Opeens hoor ik heel hard achter me, “Tirz, Tirz, Tirz.”
Ik kijk om, is het Carlota, met wie ik vroeger getennist hebt. Eerst herkende ik haar helemaal niet, ze is nogal uitgedijd, naar alle kanten eigenlijk.

Carlota had allemaal verhalen hoe goed het met haar ging. Dat medicijnen zo’n leuke studie was. Dat ze net als haar vader psychiater ging worden. Dat ik ook medicijnen moest gaan studeren. Dat ik geen psychiater zou gaan worden, want dat was te moeilijk voor me. Maar dat huisarts toch ook heel leuk was voor me. Met een eigen praktijkje.
Nou toen heb ik maar gezegd, “doei, doei.” En ben ik weer doorgerend.

Daarna ben ik in bed gaan liggen. En heb nog twee uur geslapen. Vervolgens belde Choukri dat hij pas in oktober naar Afrika kan omdat hij in september nog allemaal optreden heeft met zijn bandje.

Ik vraag me af als je in een blog aankondigt dat je zelfmoord wil plegen of dan allemaal mensen je komen helpen. Om te zeggen, “doe het niet.” Of misschien ook juist van, “ja, doe maar.”

Haren

10 augustus

Vandaag uitgeslapen tot 11:44 uur. Ik werd wakker gebeld door Choukri, die zei, “wat denk je? Eten, skaten, daten.”
Maar ik antwoordde dat ik niet ging skaten in de regen.

Steph heeft het inderdaad uitgemaakt met Bas “omdat het niet meer ging.”
Ze voelde niets meer.
Ik zei nog, “ik voel vaak ook niets.”
;)

Heb een boek van mama gekregen over vrouwen met haren. Ik bedoel snorharen, haren op benen, haren op armen, borsten, onder de oksel. Een wetenschappelijke verhandeling. Waarom zou ze me zo’n boek geven? Ik heb helemaal niet veel haar.

Mama wordt elke maand een beetje gekker, soms maak ik me zorgen dat ze in het gesticht eindigt.

Drama's

9 augustus

Vanochtend kwam papa bij me in bed liggen en hebben we heerlijk gekroeld. Daarna ben ik mijn kamer gaan opruimen en kwam allemaal brieven, foto’s en spiekbriefjes tegen.
Ik heb besloten alles te bewaren, ook de spiekbriefjes. Het zou best eens kunnen dat ik later beroemd word en dan vinden mensen die spiekbriefjes misschien leuk of interessant.

Bij ons in de tuin hebben we een wespenplaag. Papa heeft de GG & GD gebeld en ze komen morgenochtend met insecticide langs.

Ik heb nu definitief besloten om pas volgend jaar te gaan studeren.

Verder heeft mijn beste vriendin Steph het uitgemaakt met haar vriendje. Ik weet nog niet waarom. Dat ga ik aan het eind van de middag uitvinden. Ze zei dat het een groot drama was. Ik ben dol op grote drama’s van anderen. Hi hi.

We zijn weer thuis....

maandag 7 augustus

Gisteren werd ik door mama opgehaald in Eindhoven. Ze vroeg hoe ik 't had gehad en begon toen gelijk te vertellen hoe zij 't had gehad. Ik kwam er nauwelijks tussen.

Thuis zat papa in de tuin met een strohoed op en hij wilde over mijn toekomst praten. En op het eind vroeg hij, "Weet je hoeveel jouw cello heeft gekost, en weet je wanneer je daar voor het laatst op hebt gespeeld?"

's Avonds ben ik met Choukri wat gaan drinken.
Hij had het top gehad de hele maand juli, leek mij helemaal niet gemist te hebben maar vroeg op het eind wel: "Weten je ouders al dat ik meega naar Afrika?"
"Eh," zei ik, "mijn ouders weten amper dat ik naar Afrika ga."

Vanavond ga ik iedereen zien die in Amsterdam is gebleven. We weten nog niet wat we gaan doen. Mare zei dat dit het laatste jaar was dat ze op De Parade werkte.
Ze vond er niets meer aan.

Mijn nieuwe schoenen knellen. Ik heb drie blaren. Nu moet ik naar beneden om even cello voor papa te spellen, want hij is weer verdrietig en dan kan alleen Elgar hem opvrolijken.

Tot morgen.

Op naar het thuisfront

6 augustus

Nog een paar uur dan vertrek ik naar Eindhoven. Vet zuur. Heb voor ik wegging uit Genova, op een strandje gesurfd. Kon er niet veel van, maar het was ook wel erg woest weer.

In de trein naar Pisa heb ik moeten staan. Het voelde alsof de hele reis iemand aan mijn kont zat te friemelen, maar het was de tas van een moeder met twee kinderen die tegen mijn billen werd geduwd. Erg aangenaam allemaal.

De laatste tijd krijg ik bizarre e-mails. Volgens mij van vieze ouwe mannen die doen alsof ze jonge vrouwen zijn. What else is new?

Ibi belde me gisteren laat op. Ze zei, “ik wil binnen nu en een jaar een kind.”
Ze is echt niet normaal.
Toen ik doorvroeg, antwoordde ze, “grapje.”
Ben erg benieuwd wat mama en papa hiervan vinden. Heb niet het gevoel dat ze er naar uitkijken om opa & oma te worden.

Honger

4 augustus

Genova, nog altijd Genova.

Vanochtend wegens geldgebrek de restanten van gisteravond gegeten: foccacia gedoopt in olijfolie. Echt lekker was de foccacia niet meer. Maar het vult wel.

Daarna Palazzo Rosso en Palazzo Bianco bezocht. Met mijn iPod een uur lang op een bankje gezeten en naar Satie geluisterd. Echt zo mooi. Ik kan niet wachten naar Afrika te gaan.

Ik ga proberen voor de lunch iets warms te eten, ik heb daarvoor zes euro gereserveerd, dus dat moet lukken.

Gisteren kreeg ik een heel lieve mail van Ibi, mijn zus. Ze heeft me uitgenodigd bij haar langs te komen, maar ik geloof dat ik dat maar niet doen.

Papa vroeg gisteren aan de telefoon, “waarom moet ik nog verder je vakantie betalen? Waarom ga je niet net als andere meisjes een baantje zoeken bij Albert Heijn?”

Zondag vlieg ik met Ryanair terug naar Eindhoven, dan haalt mama me op.

Gezocht: Oorbel

3 augustus



Vandaag in een propvolle trein van Alassio naar Genova gereisd. Onderweg ben ik een oorbel verloren. Dus heb ik meteen op het station van Genova iemand gezocht van de Italiaanse spoorwegen om melding van te maken van de verloren oorbel. Niemand kon me helpen. Zal ook wel aan mijn Italiaans hebben gelegen. Volgens mij is oorbel in het Latijn tribacca, al kon ik dat natuurlijk niet even gaan opzoeken, maar ik dacht laat ik het gewoon proberen.

Uiteindelijk heel aardige jongen gesproken die beloofde voor me te gaan zoeken. Hij was eigenlijk fotograaf maar hij werkte bij de spoorwegen omdat zijn vrouw net zwanger was. Het verband begreep ik ook niet helemaal. Hoe dan ook wilde hij ook foto’s van mij maken, maar ik zei, alleen als je mijn oorbel vindt.

Nu even naar de plaatselijke Spar om boodschappen te doen, mijn geld is bijna op, dus vanavond ga ik brood op bed eten. Papa en mama zijn over twee dagen klaar met zeilen en dan verwachten ze dat ik ook thuiskom. Waarom in godsnaam? Ik ben hun gezelschapsdame niet.

Liefs uit Alassio!

2 augustus

Gisteren kwam van schrijven niet veel. De hele avond met Matthew gepraat, gedronken, en gedanst. Hij zit echt in een superchill hotel, niet te vergelijken met het kippenhok waar ik in zit. Met een flatscreen tv en een minibar en een massagestoel en meer van dat soort luxueuze aangelegenheden. We hebben alle prosecco uit de minibar opgedronken, terwijl hij me vertelde over zijn reis door Zuid-Afrika.

Matthew heeft me uitgenodigd mee te gaan naar Lucca en Venetië, maar gisteren heb ik papa en mama gebeld en – dit is het slechte bericht – het was via de telefoon niet te bespreken. (Hoe moet ik het dan bespreken?) Vooral mama ging helemaal over de rooie. Ik ken dat soort mannen, riep ze. Die Matthew is vast een crimineel.

Papa had ik nog wel kunnen ompraten, maar met een schreeuwende mama naast hem viel er weinig te beginnen. Volgens mij hebben ze de hele dag ruzie met elkaar op die zeilboot. Hadden ze ook maar niet weer iets met elkaar moeten beginnen...

Ze = mama vindt het opeens ook geen goed plan meer dat ik een jaar ga reizen voor ik met mijn studie begin. Ze maken zich nu al zorgen of ik straks als ik zeg maar 26 ben werk vind. Goed, omdat ik niet mee mag met Matthew wordt dit mijn laatste dag in Alassio met hem.

Daarom ben ik vanochtend gaan shoppen, helpt altijd bij depressie en andere dipjes, heb heel mooie schoentjes gekocht, ze doen alleen een beetje pijn als ik loop.

Vanavond eten met Matthew. En prosecco drinken.

En dan, dan moet ik nadenken hoe lang ik nog in Alassio wil blijven. In mijn eentje.

Groeten uit Italië

31 juli

Hoi, ik ben Tirza. Ik heb net mijn eindexamen gedaan. En dit jaar ben ik voor het eerst alleen op vakantie gegaan. Eerst zou ik met twee vriendinnen gaan, maar dat ging niet door. Te ingewikkeld om hier uit te leggen. En ik had echt geen zin om alleen in Amsterdam te blijven of met mijn ouders te gaan zeilen... (Niet weer. Zeilen. Niet weer ruzie op een zeilboot.)

Ik schrijf dit voor al mijn vrienden (dan hoef ik ze niet allemaal te mailen hihi) maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in dingen die ik leuk vind en doe. Afrika, cello, muziek in het algemeen, mooie muziek kan me echt gelukkig maken, nou ja en de rest daar zullen jullie wel achterkomen als jullie mijn posts lezen.

Ik ben nu in Alassio, (Liguria) in een soort van jeugdherberg hoewel het ding officieel geloof ik niet zo heet.

Wat ik zo al op een dag doe: ’s ochtends sta ik heel vroeg op, voor vakantie althans, maar dat kan helaas niet anders want iedereen maakt zo’n lawaai. Dan maak ik mijn bedje op, moet je hier zelf doen. Daarna ga ik naar het strand. Een plekje zoeken. En meteen daarna ga ik naar mijn barretje, koffie drinken, brioche eten, flesje water kopen. Er staat een heel aardig mannetje achter het barretje die me altijd wat geeft, een bonbon, of een drankje, gisteren gaf hij mij een stuk van zijn sinaasappel. Daarna zwemmen, kwallen ontwijken, zonnen, brieven schrijven, mmm, nietsen.

Gisteren heb ik twee boys ontmoet uit Belfast die helemaal niet opdringerig waren. Voor de verandering. Gelukkig. Hihi. De ene, Matthew, was in Zuid-Afrika geweest, heel lang met hem gepraat. ’s Avonds zijn we uitgegaan, en als het goed is, zie ik ze vandaag aan het eind van het avond weer.

Het is raar om helemaal alleen op vakantie te zijn, maar het is hier al met al wel chill.

Dit is voor het vandaag. Er staat een Duitse familie me echt heel woest aan te staren. Ik geloof dat ik dit internetcafé moet verlaten.