Rennen

11 augustus

Een actieve dag moest dit worden, had ik besloten. Daarom stond ik om stipt 07:00 uur op en rende een rondje door het Vondelpark. Opeens hoor ik heel hard achter me, “Tirz, Tirz, Tirz.”
Ik kijk om, is het Carlota, met wie ik vroeger getennist hebt. Eerst herkende ik haar helemaal niet, ze is nogal uitgedijd, naar alle kanten eigenlijk.

Carlota had allemaal verhalen hoe goed het met haar ging. Dat medicijnen zo’n leuke studie was. Dat ze net als haar vader psychiater ging worden. Dat ik ook medicijnen moest gaan studeren. Dat ik geen psychiater zou gaan worden, want dat was te moeilijk voor me. Maar dat huisarts toch ook heel leuk was voor me. Met een eigen praktijkje.
Nou toen heb ik maar gezegd, “doei, doei.” En ben ik weer doorgerend.

Daarna ben ik in bed gaan liggen. En heb nog twee uur geslapen. Vervolgens belde Choukri dat hij pas in oktober naar Afrika kan omdat hij in september nog allemaal optreden heeft met zijn bandje.

Ik vraag me af als je in een blog aankondigt dat je zelfmoord wil plegen of dan allemaal mensen je komen helpen. Om te zeggen, “doe het niet.” Of misschien ook juist van, “ja, doe maar.”