Over tijd

31 augustus

Nog niets van De Jaren gehoord maar ik ben echt te trots om te gaan bellen.
Ook niets meer van Choukri gehoord alleen een ontzettend stom smsje. ‘Ben druk. Bel je later.’
Hoe druk kun je het hebben dat je niet even kunt bellen?

Vanmiddag kwam papa eerder terug van zijn werk en we hebben samen een chocoladetaart gemaakt die voor de verandering eens lukte.
Maar op het eind kregen we toch weer ruzie. Over niets eigenlijk. Dat hij het stom vond dat ik acupunctuur wilde. En dat ik het stom vond dat hij dat zo wegwimpelde terwijl hij niets van acupunctuur weet.

Leuk dat mensen schrijven dat ik niet saai ben. Maar ik vind mezelf eigenlijk best saai. Vanavond was het weer heel erg. Ik zat op mijn kamer en kon alleen maar denken: wat ben je saai, Tirza, wat ben je vreselijk saai.

Verder ben ik 3 dagen over tijd; begrijp er niets van.

Meneer P.

29 augustus

Op een feestje van de oudere zus van Manon kwam ik mijn wiskundeleraar tegen, meneer P. Op wie ik vroeger verliefd was. ;-)

Hij begon heel aardig te informeren wat ik deed en hoe het nou ging.
Maar het bleef raar. Niet dat ik nog steeds verliefd op hem ben. Het was gewoon ongemakkelijk.

Daarna heel lang met Manon gepraat over acupunctuur. Ze was een tijd heel gespannen maar door die naalden was de spanning weggegaan. Ze zei dat het helemaal geen pijn deed.

Bijna ben ik op mijn goede gewicht, en vandaag vind ik me minder saai dan gisteren.

Saaiii

27 augustus

Dit weekend: nauwelijks nieuws.
Ik wilde naar de uitmarkt maar ik ben niet gegaan.
Ik wilde Choukri bellen om te vragen wat er met hem is maar ik heb niet gebeld.
Ik zou met Manon, ik heb met haar op lagere school gezeten, gaan dansen, maar ik heb afgebeld.
Ik zou met papa naar een wijnproeverij gaan maar ik had hoofdpijn.
Ik wilde een cadeau kopen voor mama die 1 september jarig is maar ik heb niets gekocht.
Ik wilde Ibi een lange, leuke mail sturen maar ik heb haar alleen een korte, stomme mail gestuurd.
Ik ben saai.
;-)

Lief!

25 augustus

Of ze me bij De Jaren willen hebben valt te bezien. Ik moest een formulier invullen, een kwartier wachten, drie vragen beantwoorden en werd toen naar huis gestuurd.

Bee (als in bij, haar vader is Australiër) is nu terug uit Italië en we hebben een half flesje prosecco gedronken om de herinneringen een beetje levendig te houden.

Papa is erg gespannen. Hij vroeg me vanochtend of ik van plan was na Afrika op kamers te gaan wonen.

Zag dat iemand als op reactie op mijn blog had geschreven dat ik steeds liever werd. Vind ik fijn. Dat is wel wat ik wil. Steeds liever worden.

De Jaren

24 augustus

Gisteren ben ik bij wel drie verschillende bejaardentehuizen geweest, maar ze deden overal raar en ze leken al helemaal niet blij met mijn idee om oudere mensen gezelschap aan te bieden.

Ik geloof dat ze het allemaal tamelijk verdacht vonden of misschien dachten ze dat ik niet helemaal goed in mijn hoofd was.



Maar to the point: ik heb besloten bij De Jaren te gaan solliciteren. Het is niet echt hetzelfde als oude mensen gezelschap aanbieden maar misschien ook wel nuttig.

Choukri heeft al meer dan 24 uur niet op mijn smsjes gereageerd...

Vrijwilligerswerk

22 augustus

Vanochtend heb ik een cake gebakken die niet geheel gelukt is. Daarna kreeg ik een ontzettende huilbui. Om niets, om een cake.

Ik zou soms willen dat ik vrolijker was en meer energie had, maar er zijn dagen dat het denken alle energie opslurpt.

Daarna ben ik maar weer een rondje gaan rennen door het Vondelpark en ik heb besloten dat ik de weken voordat ik naar Afrika ga vrijwilligerswerk ga doen.

Ik heb besloten dat ik oude mensen gezelschap ga houden. Zometeen ga ik naar een bejaardentehuis om me aan te melden.

Mendelssohn

Zondag 3 uur lang met papa naar Mendelssohn geluisterd.
Sommige dingen zijn zo mooi dat je er bijna van moet huilen.

Kaal

18 augustus

Zo: gisteren heb ik een groot avontuur beleefd.
Mirjam wilde zich al heel lang laten waxen. En toen hadden wij, ik en de andere vriendinnen van Mirjam haar een cadeaubon gegeven voor haar verjaardag. Maar ze wilde niet alleen. Dus toen zei ik, nou dan ga ik wel met je mee.

We gingen heel vrolijk naar binnen.
En die mevrouw zei, wie gaat eerst?
Ik zei, ik ga wel eerst.
Ga maar even liggen, zei de mevrouw, dan kijk ik wat er gedaan moet worden.
Voor ik kon protesteren was ze al begonnen.
Het deed echt veel meer pijn dan ik had gedacht.
Ik doe het echt nooit meer.
Bovendien vind ik zo kaal helemaal niet mooi. Ook al is het in de mode.

Bij Mirjam deed ze precies hetzelfde.
Maar na afloop moesten we wel heel erg lachen.
En we zeiden, nou ja, het is een mooi verhaal voor in de schommelstoel als we zeventig zijn.

Stank

16 augustus

Eindelijk is het een beetje lekker weer.
Gisteravond heb ik voor het eerst sinds weken de krant gelezen. Ik heb me voorgenomen dat vaker te doen.

Middenin de nacht belde Ibi, mijn zus. Ze woont in Frankrijk samen met haar vriend. Ze wil nu toch nog maar even wachten met een kind, maar ze gebruikt geen voorbehoedsmiddelen. Dus ik ben benieuwd wat ze bedoelt met dat wachten.

Vandaag ga ik eindelijk mijn rugzak uitpakken, want die staat nog altijd onuitgepakt naast mijn bed. Hij zal wel stinken, er zit een nat badpak in. Hihi.

Ik ga tot en met ik naar Afrika ga geen chocolade eten, en minstens twee boeken per week lezen.

Mama heeft wel gelijk dat je van hangen, niets doen en wachten depressief wordt. Zij kan het weten, want ze heeft een halfzus die de zee is ingelopen. En toen aanspoelde bij Texel. Ik was nog heel jong. Ik kan me er niets van herinneren.

(on)persoonlijk

15 augustus

Gisteren heb ik een pizza gegeten met Mascha.
Mascha en ik hebben op hockey gezeten. Ze was heel fanatiek. Ook nadat ze twee voortanden verloren had. Ik stond naast haar. Bij een strafcorner. Ik hoorde het gewoon. En ik vroeg: “Tanden?”
En toen spoog ze twee tanden uit.

Maar goed, Mascha had allemaal kritiek op mijn blog. Ze vond dat ik moest reageren op wat mensen schrijven, ze vond dat sommige dingen te persoonlijk waren en andere dingen weer te onpersoonlijk.
Na een halfuur werd ik er helemaal verdrietig van.

De reis naar Den Helder is afgezegd, want de kleine mannetjes (de zoontjes van mijn tante dus) liggen met iets op bed. De pokken, de bof, de mazelen, ik weet niet wat.

Vanmiddag ga ik een uur lang rennen door het Vondelpark. Ik weeg 62 kilo. Dat is twee meer dan normaal.
Komt door Italië.

Weg dip

14 augustus

Het is hier echt helemaal leuk! Super gezellig en morgen vertrek ik tot mijn grote spijt naar Den Helder, naar mijn tante en haar kleine mannetjes. Het weer is hier zuur, maar ik heb gisteren tot drie uur in de nacht met Choukri, dat is dus mijn vriendje, en zijn beste vriend Daan zitten praten.

Het staat nu vast: Choukri en ik gaan zondag 29 oktober naar Afrika. Mijn dipje is helemaal weg.

Verder lees ik een heel goed boek: De Vliegeraar van Kabul. Heb er vanochtend in bed om moeten huilen.

Rennen

11 augustus

Een actieve dag moest dit worden, had ik besloten. Daarom stond ik om stipt 07:00 uur op en rende een rondje door het Vondelpark. Opeens hoor ik heel hard achter me, “Tirz, Tirz, Tirz.”
Ik kijk om, is het Carlota, met wie ik vroeger getennist hebt. Eerst herkende ik haar helemaal niet, ze is nogal uitgedijd, naar alle kanten eigenlijk.

Carlota had allemaal verhalen hoe goed het met haar ging. Dat medicijnen zo’n leuke studie was. Dat ze net als haar vader psychiater ging worden. Dat ik ook medicijnen moest gaan studeren. Dat ik geen psychiater zou gaan worden, want dat was te moeilijk voor me. Maar dat huisarts toch ook heel leuk was voor me. Met een eigen praktijkje.
Nou toen heb ik maar gezegd, “doei, doei.” En ben ik weer doorgerend.

Daarna ben ik in bed gaan liggen. En heb nog twee uur geslapen. Vervolgens belde Choukri dat hij pas in oktober naar Afrika kan omdat hij in september nog allemaal optreden heeft met zijn bandje.

Ik vraag me af als je in een blog aankondigt dat je zelfmoord wil plegen of dan allemaal mensen je komen helpen. Om te zeggen, “doe het niet.” Of misschien ook juist van, “ja, doe maar.”

Haren

10 augustus

Vandaag uitgeslapen tot 11:44 uur. Ik werd wakker gebeld door Choukri, die zei, “wat denk je? Eten, skaten, daten.”
Maar ik antwoordde dat ik niet ging skaten in de regen.

Steph heeft het inderdaad uitgemaakt met Bas “omdat het niet meer ging.”
Ze voelde niets meer.
Ik zei nog, “ik voel vaak ook niets.”
;)

Heb een boek van mama gekregen over vrouwen met haren. Ik bedoel snorharen, haren op benen, haren op armen, borsten, onder de oksel. Een wetenschappelijke verhandeling. Waarom zou ze me zo’n boek geven? Ik heb helemaal niet veel haar.

Mama wordt elke maand een beetje gekker, soms maak ik me zorgen dat ze in het gesticht eindigt.

Drama's

9 augustus

Vanochtend kwam papa bij me in bed liggen en hebben we heerlijk gekroeld. Daarna ben ik mijn kamer gaan opruimen en kwam allemaal brieven, foto’s en spiekbriefjes tegen.
Ik heb besloten alles te bewaren, ook de spiekbriefjes. Het zou best eens kunnen dat ik later beroemd word en dan vinden mensen die spiekbriefjes misschien leuk of interessant.

Bij ons in de tuin hebben we een wespenplaag. Papa heeft de GG & GD gebeld en ze komen morgenochtend met insecticide langs.

Ik heb nu definitief besloten om pas volgend jaar te gaan studeren.

Verder heeft mijn beste vriendin Steph het uitgemaakt met haar vriendje. Ik weet nog niet waarom. Dat ga ik aan het eind van de middag uitvinden. Ze zei dat het een groot drama was. Ik ben dol op grote drama’s van anderen. Hi hi.

We zijn weer thuis....

maandag 7 augustus

Gisteren werd ik door mama opgehaald in Eindhoven. Ze vroeg hoe ik 't had gehad en begon toen gelijk te vertellen hoe zij 't had gehad. Ik kwam er nauwelijks tussen.

Thuis zat papa in de tuin met een strohoed op en hij wilde over mijn toekomst praten. En op het eind vroeg hij, "Weet je hoeveel jouw cello heeft gekost, en weet je wanneer je daar voor het laatst op hebt gespeeld?"

's Avonds ben ik met Choukri wat gaan drinken.
Hij had het top gehad de hele maand juli, leek mij helemaal niet gemist te hebben maar vroeg op het eind wel: "Weten je ouders al dat ik meega naar Afrika?"
"Eh," zei ik, "mijn ouders weten amper dat ik naar Afrika ga."

Vanavond ga ik iedereen zien die in Amsterdam is gebleven. We weten nog niet wat we gaan doen. Mare zei dat dit het laatste jaar was dat ze op De Parade werkte.
Ze vond er niets meer aan.

Mijn nieuwe schoenen knellen. Ik heb drie blaren. Nu moet ik naar beneden om even cello voor papa te spellen, want hij is weer verdrietig en dan kan alleen Elgar hem opvrolijken.

Tot morgen.

Op naar het thuisfront

6 augustus

Nog een paar uur dan vertrek ik naar Eindhoven. Vet zuur. Heb voor ik wegging uit Genova, op een strandje gesurfd. Kon er niet veel van, maar het was ook wel erg woest weer.

In de trein naar Pisa heb ik moeten staan. Het voelde alsof de hele reis iemand aan mijn kont zat te friemelen, maar het was de tas van een moeder met twee kinderen die tegen mijn billen werd geduwd. Erg aangenaam allemaal.

De laatste tijd krijg ik bizarre e-mails. Volgens mij van vieze ouwe mannen die doen alsof ze jonge vrouwen zijn. What else is new?

Ibi belde me gisteren laat op. Ze zei, “ik wil binnen nu en een jaar een kind.”
Ze is echt niet normaal.
Toen ik doorvroeg, antwoordde ze, “grapje.”
Ben erg benieuwd wat mama en papa hiervan vinden. Heb niet het gevoel dat ze er naar uitkijken om opa & oma te worden.

Honger

4 augustus

Genova, nog altijd Genova.

Vanochtend wegens geldgebrek de restanten van gisteravond gegeten: foccacia gedoopt in olijfolie. Echt lekker was de foccacia niet meer. Maar het vult wel.

Daarna Palazzo Rosso en Palazzo Bianco bezocht. Met mijn iPod een uur lang op een bankje gezeten en naar Satie geluisterd. Echt zo mooi. Ik kan niet wachten naar Afrika te gaan.

Ik ga proberen voor de lunch iets warms te eten, ik heb daarvoor zes euro gereserveerd, dus dat moet lukken.

Gisteren kreeg ik een heel lieve mail van Ibi, mijn zus. Ze heeft me uitgenodigd bij haar langs te komen, maar ik geloof dat ik dat maar niet doen.

Papa vroeg gisteren aan de telefoon, “waarom moet ik nog verder je vakantie betalen? Waarom ga je niet net als andere meisjes een baantje zoeken bij Albert Heijn?”

Zondag vlieg ik met Ryanair terug naar Eindhoven, dan haalt mama me op.

Gezocht: Oorbel

3 augustus



Vandaag in een propvolle trein van Alassio naar Genova gereisd. Onderweg ben ik een oorbel verloren. Dus heb ik meteen op het station van Genova iemand gezocht van de Italiaanse spoorwegen om melding van te maken van de verloren oorbel. Niemand kon me helpen. Zal ook wel aan mijn Italiaans hebben gelegen. Volgens mij is oorbel in het Latijn tribacca, al kon ik dat natuurlijk niet even gaan opzoeken, maar ik dacht laat ik het gewoon proberen.

Uiteindelijk heel aardige jongen gesproken die beloofde voor me te gaan zoeken. Hij was eigenlijk fotograaf maar hij werkte bij de spoorwegen omdat zijn vrouw net zwanger was. Het verband begreep ik ook niet helemaal. Hoe dan ook wilde hij ook foto’s van mij maken, maar ik zei, alleen als je mijn oorbel vindt.

Nu even naar de plaatselijke Spar om boodschappen te doen, mijn geld is bijna op, dus vanavond ga ik brood op bed eten. Papa en mama zijn over twee dagen klaar met zeilen en dan verwachten ze dat ik ook thuiskom. Waarom in godsnaam? Ik ben hun gezelschapsdame niet.

Liefs uit Alassio!

2 augustus

Gisteren kwam van schrijven niet veel. De hele avond met Matthew gepraat, gedronken, en gedanst. Hij zit echt in een superchill hotel, niet te vergelijken met het kippenhok waar ik in zit. Met een flatscreen tv en een minibar en een massagestoel en meer van dat soort luxueuze aangelegenheden. We hebben alle prosecco uit de minibar opgedronken, terwijl hij me vertelde over zijn reis door Zuid-Afrika.

Matthew heeft me uitgenodigd mee te gaan naar Lucca en Venetië, maar gisteren heb ik papa en mama gebeld en – dit is het slechte bericht – het was via de telefoon niet te bespreken. (Hoe moet ik het dan bespreken?) Vooral mama ging helemaal over de rooie. Ik ken dat soort mannen, riep ze. Die Matthew is vast een crimineel.

Papa had ik nog wel kunnen ompraten, maar met een schreeuwende mama naast hem viel er weinig te beginnen. Volgens mij hebben ze de hele dag ruzie met elkaar op die zeilboot. Hadden ze ook maar niet weer iets met elkaar moeten beginnen...

Ze = mama vindt het opeens ook geen goed plan meer dat ik een jaar ga reizen voor ik met mijn studie begin. Ze maken zich nu al zorgen of ik straks als ik zeg maar 26 ben werk vind. Goed, omdat ik niet mee mag met Matthew wordt dit mijn laatste dag in Alassio met hem.

Daarom ben ik vanochtend gaan shoppen, helpt altijd bij depressie en andere dipjes, heb heel mooie schoentjes gekocht, ze doen alleen een beetje pijn als ik loop.

Vanavond eten met Matthew. En prosecco drinken.

En dan, dan moet ik nadenken hoe lang ik nog in Alassio wil blijven. In mijn eentje.