Doei!

(een productie van Ramon Stoppelenburg)

Gestolen leven

20 september

Aan het eind van de middag vlieg ik naar Parijs en dan door naar Afrika. Eindelijk.

Gisteren vertelde mama me nog dat die vriend van haar die zo geïnteresseerd was in mij en mijn leven en alles over haar wilde weten een boek heeft geschreven.

Niet alleen heet het Tirza, maar mama’s vriend schijnt gewoon letterlijk dingen uit mijn leven te hebben overgenomen. Hij heeft zich gewoon mijn leven toegeëigend.
Ze zei dat ik het maar moest begrijpen. Mama zei dat dus. Maar ik begrijp het helemaal niet.

We waren aan het kaasfonduen. Maar ik ben naar boven gegaan en ben daar tot nu gebleven.

Mag dat zomaar? Ik bedoel mag je gewoon iemands leven stelen? Is er dan niemand die dat abnormaal vindt? Is het leven niet van degene die het leeft?

Ingepakt

19 september

Vanavond ga ik met papa bij Keijzer eten om afscheid te nemen. Mama wil niet mee.

Ik heb al alles in mijn rugzak gestopt wat ik wil meenemen.

Mama zegt dat ze me nog iets moet vertellen, voor ik wegga, maar dat ze daar en rustig moment voor nodig heeft.

Gek word ik ervan. Rustige momenten.
;-)

Verandering reisschema

18 september

Het weekend heb ik spulletjes voor Afrika gekocht en afscheid genomen van vriendinnen en zo. Het was niet wat je noemt lekker shoppen. ;-)

Het reisschema is weer veranderd. Donderdag gaan we weg. Over Parijs.

Ik sprak een meisje in een schoenenwinkel die was ook in Afrika geweest en die zei dat je als een ander mens terugkomt.

Wildvreemde

15 september

Ik wilde een fototoestel vandaag kopen, maar ben in mijn eentje gaan skaten.

Vind het nog steeds behoorlijk onprettig dat mama mijn hele leven uit de doeken doet aan een wildvreemde.

Had vandaag tijdens het skaten weer dat gevoel wat ik vroeger vaak had: dat ik niet zo slim ben.

Ik heb mijn nagels gelakt en ik heb me afgevraagd hoeveel mensen ik echt zou missen als ik ze nooit meer zou zien.

Boek

14 september

Mama vroeg of ik mee ging een nieuwe jurk voor haar uitzoeken. Ze moet naar een of ander feest. Ik vroeg niet welke.

Het was best gezellig, in ieder geval gezelliger dan het lang was geweest. En toen we aan het eind van de middag nog niets hadden gevonden vertelde ze een krankzinnig verhaal. Dat ze een tijd een vriend had, maar geen affaire, gewoon een goede vriend en dat die vriend heel erg geïnteresseerd was in onze familie, en dan vooral in mij.

En waarom vroeg ik. Waarom was die zo geïnteresseerd in ons?
Omdat hij bezig was aan een boek, zei ze.

En toen vroeg ik wat ze hem verteld had en toen zei ze, alles, maar ik heb natuurlijk bepaalde details weggelaten.

Ik zou dat nooit doen als ik moeder was. Ik vind dat zo vet zuur om je eigen kinderen gewoon zo te verraden.

Toen we bijna ruzie kregen, zei ze, wind je nou niet op.
Ik wilde gewoon behulpzaam zijn.

Hypnotiseren

13 september

Toch raar. Ik zou me best wel eens willen laten hypnotiseren om erachter te komen wat ik allemaal verdrongen heb, als ik al iets verdrongen heb, begon papa vanavond in de tuin (het was echt prachtig weer) over mijn ziekte. Dat hij briefjes en een stuk dagboek had gevonden van toen ik ziek was, en of dat ik wilde hebben. Of dat hij het maar moest weggooien.

Toen belde Mirjam. Die was helemaal overstuur. Ten eerste was ze verliefd. Ten tweede was ze gebeld door iemand of ze mee wilde doen aan een onderzoek. Hoe mensen van onze leeftijd die vwo of gymnasium hebben gedaan met elkaar communiceren.
Ik zei, “geloof dat toch niet, dat is gewoon een manier om je op te pikken, doe het niet.”

Ik geloof niet meer zoveel als vroeger. Vroeger zou ik zo hebben meegedaan aan dat soort onderzoekjes. Ik heb er ook wel eens aan meegedaan.

En wat verder stom is. Ik twijfel opeens of ik Choukri nog wel heel leuk vind.

In de krant

12 september

Papa en ik hebben vandaag samen veel tv gekeken. Hij hoefde niet naar kantoor omdat hij deze week thuis zat te werken.

Daarna hebben we nog een lange discussie gehad over politiek. Papa kan er nooit zo goed tegen als hij verliest in discussies. Dan haalt hij dingen er bij die niets mee te maken hebben. Dan gaat bijvoorbeeld opeens zeggen, “je moet niet met me schreeuwen als je met me discussieert.”

Mirjam vertelde me vandaag dat er een stuk in een krant over mijn blog had gestaan. Ze had het uitgeknipt, maar was het kwijtgeraakt. Ze wist ook niet meer precies waar het over ging.

creeps

11 september

Ibi vertelde aan de telefoon hoe leuk ze het soms vindt voor haar gasten te koken. (Ibi is dus mijn zus en ze heeft een B&B in Frankrijk. En voor vaste gasten kookt ze af en toe.) En toen dacht, dat is eigenlijk ook wel iets voor mij.

Nu eerst maar met Choukri naar Afrika. Morgen gaan we boeken.

Kreeg een mailtje van iemand die zich Mister Sunshine noemt en die wilde weten hoe oud mijn ezel was, en van wie ik hem had gekregen en welke kleur die had? Omdat ik had geschreven dat ik mijn ezel mee naar Afrika ging nemen!

Ik heb echt vijf minuten naar die mail zitten staren.

Zouden andere bloggers ook mails van creeps krijgen? Of zijn dit soort vragen tegenwoordig heel normaal?

Ezel

8 september

Het gaat vandaag iets beter. Ben niet meer ziek, moet niet meer overgegeven, en vind mezelf ook niet meer zielig.

Ben naar de nieuwe film van Almodóvar geweest. Heel chill. Daarna had ik nog een heel gesprek met papa over malariabestrijding. Hij maakt zich geloof ik wel erg ongerust. Maar hij doet net alsof dat niet zo is.

Eindelijk ook weer met Ibi gesproken. Een discussie gehad over het scheren. Zij vindt kale geslachtsdelen smerig en amoreel, omdat alleen kinderen kale geslachtsdelen hebben. Ze is ze zo feministisch. En ze kan zich zo opwinden. Mijn grootste probleem is dat ik niet echt weet of ik het wel mooi vind.

Ben verder tot de conclusie gekomen dat ezel (mijn knuffel) meegaat naar Afrika.

Prutjes

7 september

Gisteravond ben ik ziek geworden.

Daarvoor had ik de hele middag bij Soof in de tuin scrabble gespeeld. Ze heet Sophie maar iedereen noemt haar Soof. Haar broer was er ook bij. Het was super gezellig. Daarna hebben Soof en ik nog gekookt. (Haar ouders zitten ergens op een eiland, ben vergeten welk eiland.) Rijst met een prutje. Nu ben ik niet zo dol op rijst en eigenlijk al helemaal niet op prutjes. Maar iets in dat prutje zat volgens mij goed fout.

Vannacht heb ik overgegeven en vanochtend had ik diarree. Mama was natuurlijk weer nergens te bekennen. Toen heb ik Ibi maar gebeld, maar die had het te druk. Choukri was er niet.

Daarna ben ik maar in bed gaan liggen met mijn i-Podje en heb besloten mezelf heel zielig te vinden. Ik eet geen rijst meer met een prutje.

Gedichten

5 september

Kreeg vandaag een bundel met Zuid-Afrikaanse gedichten van papa. Soms kan papa echt zo lief zijn.

Verder niet veel te melden. Ik ben in mijn gedachte al de hele tijd in Afrika maar het duurt nog even voor ik wegga.

Dat de Jaren me niet meer heeft gebeld neem ik maar niet persoonlijk. Het is ook beter zo.

Het lijkt me ook wel leuk om later malaria te gaan bestrijden, of iets dergelijks. Er zijn dagen dat ik me afvraag of het erg is dat ik niet weet wat ik wil, maar ik geloof dat dat heel gewoon is.

voornemens

4 september

Vlak voor ons huis kwam ik mijn oude leraar Frans tegen, op wie ik niet verliefd ben geweest, hihi, en hij was heel geïnteresseerd. In wat ik ging doen en waarom.
We hebben wel een uur staan praten. Achteraf had ik hem natuurlijk even naar binnen moeten vragen, maar dat is ook weer raar.

Daarna ben ik maar het laatste ijsje van de zomer gaan eten. Ik ben vervolgens ongesteld geworden, eindelijk, en heb me voorgenomen me niets meer te voornemen. Want ik doe het toch vaak niet.

Ik heb een beetje een opgeblazen gezicht dus ik stop maar weer een paar weken met brood eten. (Dit is geen voornemen, dit is een besluit!)

Zorgen

1 september

Choukri belde vanochtend en we hebben drie uur lang op mijn kamer zitten praten. We gaan nu misschien iets eerder naar Afrika dan gepland. Choukri zei dat ik niet zo ongeduldig moest zijn als hij even niet belde.

Daarna ben ik naar de kapper gegaan en er is iets meer afgeknipt dan ik had gehoopt maar ik geloof dat dat wel goed is voor Afrika.

Ik maak me een beetje zorgen om papa.
Hij zat de hele middag in de keuken met een fles wijn en de krant.
En toen ik vroeg wat hij aan het doen was zei hij dat hij met correctiewerk bezig was. En meteen daarna begon hij over mijn toekomst.

Maar vanavond heb ik even voor hem op de cello gespeeld en vervolgens zat hij er weer heel gelukkig bij.
Ik vraag me af of dat vaker voorkomt, dat kinderen zich zorgen maken om de ouders. Ik ben wel eens van die advertenties tegengekomen: zoek voor mijn papa een lieve, leuke vrouw.